Licht in duisternis

In het zonnetje zetten van Willem Groeneveld en Maxime Mackloet op woensdag 22 februari 2017 was een hoogtepunt. Bescheiden als hij is, vind Willem al die aandacht maar niks. Hoezo heldhaftig optreden? Ik heb je moeder niet kunnen redden. Daaraan denken doet hem zichtbaar verdriet. ‘Nee’, zei ik. ‘Mijn moeder niet, maar de buurvrouw wel’.

Zulke mensen zijn goud waard!

Voor zijn heldendaad heeft hij de Heldenpenning van het Carnegie Heldenfonds gekregen. Die krijg je echt niet zomaar. Je moet een redding hebben uitgevoerd met gevaar voor eigen leven of eigen lijf. Dat hij geprobeerd heeft mijn moeder te redden uit de vuurzee is echt ongelooflijk dapper. Al is het hem niet gelukt, toch geeft het me troost dat mijn moeder – na het heengaan van mijn vader – niet alleen is gestorven en dat ze hen heeft weten te bereiken met haar hulpgeroep. Het mag een schrale troost zijn, ik weet zeker dat het mijn moeder rust heeft gegeven in haar laatste minuten.

Velen hebben via de media de emotionele rollercoaster kunnen volgen die gaande is. De onzekerheid, frustratie, verdriet, boosheid en onmacht. Je staande houden in een wereld die instort. Zorgen dat je het hoofd boven water houdt en niet ten onder gaat aan haat en woede. Het heeft me zoveel gebracht. Levenslessen in het kwadraat.

Wat mij licht in de duisternis heeft gegeven … humor, positiviteit, warmte en vriendschap!

Voel jij jezelf alleen? Heb je verdriet of ben je boos? Ga dan op zoek naar het licht.

Mijn moeder eindigde haar brieven altijd met Liefde, Licht en Kracht. Wijze woorden van een bijzondere vrouw.

Langdurige bevalling

20-05-2016 | 20-02-2017
Gruttostraat 14

Inmiddels 9 maanden verder.
Geen blijde verwachting. Geen baby op komst. Geen nieuw begin.
Toch zal de bevalling langdurig zijn met pijnlijke weeën.

Hoe de beslissing van een paar seconden zo’n verschrikkelijke impact kan hebben, die de levens verwoesten van 2 lieve mensen die geen vlieg kwaad deden.

Bij mij komt op: de wens is de vader van de gedachte.

Wanneer neemt de dader de verantwoordelijkheid en geeft toe de brand gesticht te hebben?

Elke maand op de 20ste tot de veroordeling houd ik pa en ma, Bram en Lucia Lampers, in ere, omdat ze zo’n gruwelijk einde niet verdiend hebben. Harteloos!

Plaats een als je net als ik tegen zinloos geweld bent.
Delen is lief.

Geen tranen zonder verdriet

20-05-2016 | 20-01-2017

Tijd voor bezinning
Tijd voor bezieling

Tijd voor overwinning
Tijd voor vernieling

Tijd voor woorden
Tijd voor daden

Tijd voor moorden
Tijd voor verraden

Geen gevecht zonder strijd
Geen strijd zonder bloedvergieten
Geen bloedvergieten zonder tranen
Geen tranen zonder verdriet
Geen verdriet zonder lief te hebben gehad

Hier moeten we iets aan doen!

A.u.b. zoveel mogelijk delen!!

Weet je … moet ik nou boos worden of net als een groot deel van de Nederlanders … een gelaten houding aannemen van:
“Ach, het zal wel loslopen allemaal”.

Vanmorgen las ik een onderzoek van Trouw op NU.nl. Een klein deel heb ik hieronder opgeschreven:

“De bereidheid om aangifte te doen nam mogelijk ook af omdat er vaak weinig mee wordt gedaan. Van de 960.000 misdrijven nam de politie er uiteindelijk 412.000 in behandeling. 177.000 daarvan sloten zonder verdachte. Het OM bekeek vervolgens 225.000 dossiers, waarvan 37.000 eindigden zonder dat eventuele verdachten voor de rechter verschenen.”

SCHRIKBAREND!!

Maar dan hoor je mensen zeggen … Ach, het zal allemaal wel loslopen! Het is niet zo erg. Dat willen WIJ toch.
Moet je kijken in Syrië of Amerika … daar is het pas erg!

Nee mensen, in Nederland is het net zo erg!

Tegen die mensen wil ik zeggen:
WAT ALS JIJ JE EIGEN OUDERS VERKOOLD TERUG KRIJGT?
Wat als jij maanden moet vechten om het onder de aandacht te krijgen en houden op zoek naar antwoorden?
Wat als jij onderdeel wordt van statistieken?

Families moeten hemel en aarde bewegen om de moord op hun geliefde(n) voor de rechter te krijgen. Die willen allemaal meewerken om de daders te pakken.
En geloof me, er zijn meer onschuldigen die vermoord worden dan dat er liquidaties in het criminele circuit zijn.

Intussen zijn wij als familie al maanden in het ongewisse over de gruwelijke dood van mijn ouders door een allesverwoestende brand. Een verdachte is nog niet eens aangeklaagd!

De verdachte, van de brandstichtingen bij mijn broer en mijzelf, zit doodleuk te wachten in de PI, beroept zich op zijn zwijgrecht en is nog steeds niet verhoord.
Zijn advocaat is vaak in geen velden of wegen te bekennen.

Hoe kan het dat iemand 7 maanden niet of nauwelijks verhoord wordt?
Hoe kan het dat een verdachte niets hoeft te zeggen?
Hoe kan iemand zolang in de PI zitten en niets zeggen?

Ik wil niet dat iemand onschuldig achter de tralies zit! Zeker niet.
Sterker nog … als ik onschuldig ben, dan wil ik elke minuut van de dag met iedereen praten om ervoor te zorgen dat ik word vrijgelaten, omdat ik het niet gedaan heb.

Ik houd het liever bij de feiten in plaats van statistieken.

FEIT bij mijn broer:
Brandstichting voordeur van het woonhuis.
Rookmelders gaan af, zijn hele huis vol rook, hij springt uit bed, ziet op de overloop dat de vitrage in brand staat, het behang en de schrootjes vatten al vlam.
Hij rent de trap af, naar de keuken, bij de deur blust hij de brand met emmers water.
De politie komt kijken, constateert brandstichting, zegt hem aangifte te doen en daarmee is de kous af.
CASE CLOSED!

FEIT bij mijn broer:
Brandstichting in de schuur.
Buren alarmeren hem en de brandweer die de zaak komt blussen. De brand is duidelijk aangestoken.
De politie komt kijken, constateert brandstichting, zegt hem aangifte te doen en daarmee is wederom de kous af.
AANGIFTE DOEN BLIJKT MOEIZAAM.

FEIT bij mijn ouders:
Het huis van onze ouders gaat in vlammen op. De brand is zichtbaar begonnen bij de voordeur. Tot de grond toe afgebrand. Het stroperige onderzoek loopt nog steeds. Intussen al 7 maanden!!
BEWIJS BLIJKT ZEER MOEIZAAM.

FEIT bij mijzelf:
Poging tot brandstichting. Heel de voorkant van ONS huis zit onder de brandversneller, brandsporen op kozijnen, deur en deurpost. Meeste sporen bij de brievenbus (die wij uit voorzorg hadden dichtgemaakt, omdat ik de boel niet vertrouwde).
POLITIE LIJKT NU WEL GEALARMEERD.

Dit alles binnen 1 MAAND TIJD van 28 april tot 24 mei 2016.

Bij mij rijst de vraag:
Hoeveel zware misdaad wordt er eigenlijk opgelost?
Moorden, zware mishandeling, beroving.

Ik weet niet wat jij ervan vindt, maar ik vind het ongehoord!

Jij kan het volgende onschuldige slachtoffer zijn … besef dat goed.

Wil je een reactie plaatsen? Houd het netjes.
Met schelden, vloeken en tieren lossen we geen problemen op. Wel met constructieve samenwerking.

A.u.b. zoveel mogelijk delen om bewustwording onder de bevolking te krijgen dat iedereen slachtoffer kan worden van een geweldsmisdrijf en dat daders er nog mee weg kunnen komen ook.

Jou achterlatend in angst, boosheid, gefrustreerdheid … en alle andere emoties die door je lijf gieren.

Is jou iets soortgelijks overkomen?? Stuur me een PB.
Hier moeten we iets aan doen.

Oudjaarsdag

Laatste dag van het jaar. De shit laten we achter in 2016, de mooie dingen verwelkomen we.
Wat het nieuwe jaar brengt, weten we nog niet.

Wat ik wel weet is dat je zelf je mate van geluk bepaalt. Dat je zelf de regie en de keuze hebt hoe je met shit omgaat.

Humor, optimisme, positiviteit en liefde is voor mij een bewuste keuze. Dat heeft me het afgelopen jaar geweldig geholpen naast alle lieve mensen om me heen.

Pa en ma ... altijd in mijn gedachten!

Pa en ma … altijd in mijn gedachten!

Dankbaar sluit ik het jaar af met de wetenschap dat mijn ouders nog nooit zo trots op me zijn geweest als dit jaar. Voor hun dood waren ze dat al door de stappen die ik zette. Ik koester de mooie gesprekken van begin dit jaar met m’n moeder over Suriname en de slavernij.
De stille momenten met m’n vader, op de bank zijn filmpjes kijkend.
De dood heeft ons gezin niet ontwricht, maar dichter bij elkaar gebracht. Ook daar ben ik dankbaar voor.

2017:
Mijn missie is dat minder vrouwen slachtoffer worden van stalking. Dat er daardoor geen doden meer vallen!
Plus, ik zet mijn ervaringen in om een verschil te maken hoe je om kunt gaan met zulke heftige situaties als welke wij nog dagelijks meemaken. Hoe je het hoofd boven water houdt met een lach en een traan en werkt aan oplossingen in plaats van je te richten op de problemen.

Dan is het afgelopen jaar niet voor niets geweest.