Margaret Lampers

Droom je leven, leef je droom!

Categorie: Documentaires | DreamLifeArt (pagina 1 van 2)

Ongelooflijk en dankbaar

gedicht-lucia

Gedicht en tekening van mijn moeder Lucia Ducastel

20-05-2016 | 20-12-2016

Ongelooflijk.
Meer dan 1,6 miljoen huishoudens hebben naar de documentaire gekeken met als resultaat: een getuigenverklaring!
Zoals ik al eerder zei, meer mensen moeten de dader gezien hebben. Alleen zijn ze zich dat (nog) niet bewust.

Ongelooflijk.
De mensen die hebben meegeleefd de afgelopen maanden, die me een knuffel hebben gegeven, een kop soep gebracht, gewoon een kneepje in m’n hand. De schouders waar ik op mocht uithuilen, de belangstellende kassière die m’n moeder gekend heeft en m’n tranen ziet bij het afrekenen.

Ongelooflijk.
De uren die we met de politie hebben ‘doorgebracht’ op zoek naar antwoorden. De familierechercheurs die ons terzijde staan. De vrouw van Slachtofferhulp die voor ons klaarstaat als we het moeilijk hebben. De familieadvocaat die ons bijstaat in een rechtszaak waar wij geen partij zijn.
Het team van SBS6, Ilse en Irene in het bijzonder, waarmee een speciale band is ontstaan.

Ongelooflijk.
De stroperigheid van het onderzoek naar de brand. De onzekerheid van de stempel brandstichting, terwijl we weten dat de deur niet zomaar midden in de nacht in brand vliegt.

Ongelooflijk.
Hoe snel je ‘ervaringsdeskundige’ wordt in een proces waar je niet om gevraagd hebt.

Ongelooflijk.
De tijd die voorbij vliegt, de klok die gestaag doortikt. Het oudejaar bijna achter ons laat. Een nieuw staat te trappelen om te beginnen. Goede voornemens lijken zo nietszeggend.

Ongelooflijk.
Al 7 maanden zijn voorbij. Toch ben ik dankbaar. Vreemd, maar waar.

Dankbaar voor al het liefs dat ik mocht ontvangen, de warme mensen om me heen, de vele ❤️ onder m’n berichten.
Dankbaar voor de politieagenten die, met alle problemen door bezuinigingen, hun stinkende best doen.
Dankbaar dat zoveel mensen meeleven die voor de brand nog nooit van ons hadden gehoord.
Dankbaar dat mijn lieve ouders voortleven in vele harten!

Laat het licht schijnen! Zou mijn moeder zeggen.
Plaats een ❤️ als reactie als je, net als ik, tegen zinloos geweld bent en dat je gerechtigheid belangrijk vindt.

Voor mijn ouders! Geloof, hoop en liefde.

Overpeinzing

Hoe dubbel is het.

voetsporen

In de voetsporen

Op reis naar mijn roots, mijn vader en moeder mee in de koffer. Het grootste ‘stoffelijke’ deel blijft in Nederland, net als hun leven samen dat voor het grootste deel in Hellevoetsluis lag. Een klein deel, ter grootte van het hart, gaat naar Suriname waar we hen laten vermengen met moeder aarde.

Terug in de tijd, ver voor de geboorte van mijn moeder. Naar de plantage waar mijn voormoeder terecht is gekomen. Verkocht, verhandeld, verscheept, geketend, misbruikt tot vee gedegradeerd. Hoe intens zal het zijn om de lucht in te ademen? De verzengende hitte voelen op mijn huid. Het zweet dat in mijn ogen zal prikken, in straaltjes over mijn rug zal lopen. Hoe zwaar moet het werken zijn geweest in barre omstandigheden? Om te zorgen voor goedkope koffiebonen en suiker voor overzeese gebieden.

Zal ik hetzelfde terugkomen? Of zal mijn leven voorgoed veranderd zijn?

Eén ding weet ik zeker: dit jaar zal een diepe, emotionele indruk achter laten voor de rest van mijn leven, waarvan ik nu al weet dat haat en liefde, verloren en gevonden, hand in hand gaan. Al verlies je het ene en geeft het je ontzettend veel verdriet, gelijkertijd vind je het andere dat je kracht en warmte geeft.

Zo dubbel kan het zijn.

 

 

Dagje SBS6

Afgelopen week zijn we, mijn zus Rianne en ik, bij SBS6 geweest voor een kijkje achter de schermen van Hart van Nederland, waar we heel warm werden ontvangen door zowel de redactieleden als de presentatoren van die dag.

collage-hvn

Hart van Nederland: Ilse, Evelien en Selma

Ilse van Wingerden heeft ons een rondleiding gegeven en later schoof Irene Jansen aan. We hebben het over de documentaire gehad, de reis naar Suriname waar we de as uit gaan strooien van mijn ouders en een stuk gekeken van de beelden die zijn opgenomen. De warmte die we van hen ontvangen is overweldigend en daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

Gek dat je naar jezelf zit te kijken. Naar wat we allemaal hebben meegemaakt de afgelopen 4 maanden sinds onze saaie werkelijkheid een bizarre thriller werd.

Delen van onze eigen interviews bij Hart van Nederland, de puinhopen van de Gruttostraat (waar nu niets meer van te zien is sinds de afgebrande resten zijn opgeruimd), de leegte en de tranen.

Eén van de redenen waarom we meewerken aan een documentaire over deze periode is omdat mijn ouders dit niet verdiend hebben, maar ook de mensen om hen heen niet. De buurvrouw die voorgoed uit haar huis moest en de praatjes mist die ze dagelijks had met mijn ouders; een groot deel van de aangetaste spullen konden niet mee naar haar nieuwe huis. De buurvrouw van 2 huizen verderop die nog dagelijks geconfronteerd wordt met de nasleep. Mijn moeders vriendinnen, die haar brieven en telefoontjes moeten missen. Dit gaat zoveel verder dan het verdriet dat we allemaal hebben om mijn ouders.

De andere reden is om mensen deelgenoot te maken. Mijn ouders een gezicht te geven. Te laten zien dat ze nog volop in het leven stonden, ook al waren ze op leeftijd. Dat het niet alleen maar een berichtje in de krant is of de verwoestende beelden van de brand. Ze hebben niet alleen het leven gelaten, maar hun hele levenswerk is verwoest. Er blijven slechts herinneringen over en die proberen we met deze documentaire levend te maken.

Daarnaast ben ik een idealist.

Omdat ik hoop dat mensen in gaan zien dat we elkaar nodig hebben in een samenleving als deze. Dat we samen problemen moeten oplossen die ontstaan. Dat we elkaar in de ogen kunnen kijken en zeggen: ik heb je nodig!

Want wij hebben mensen nodig die ons kunnen helpen om de waarheid te achterhalen wat er die nacht gebeurd is. Dat we er een stempel op kunnen drukken:

… Brand … Dood … Dood door schuld … Vermoord …

Tot nu is het … zij zijn er niet meer!

Voel je vrij om een reactie te plaatsen <3.

Mijmering

lucia-ducastel

Mijn moeder Lucia Ducastel

Lief gezicht

Felle ogen

Tederheid

Ogenblik

Stil geluk

Zachte stem

Stilte om je heen

Zachtjes wiegt de wind

Tikt de klok steeds weer

Mens, meng je met de tijd

Laat alles los

Neem slechts

Vrede, geluk en stilte mee

Uit de gedichtenbundel ‘Gedachten van een vrouw’ – maart 1981

Opsporing verzocht 28 juni 2016

Oudere berichten

© 2018 Margaret Lampers

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑