Margaret Lampers

Droom je leven, leef je droom!

Tag: moord

Herdenking moord op pa en ma: Bram en Lucia Lampers, 20 mei 2016

Laat het licht stralen! Die tekst met een uitgestoken hand hing achter de vitrage bij de voordeur. De dader kon kiezen de uitgestoken hand te pakken, maar koos voor brandstichting en moord …

Een jaar geleden, midden in de nacht, stond ik als eerste van de kinderen voor mijn ouderlijk huis in de Gruttostraat. Helemaal alleen! Al stond heel de straat vol met politie, brandweer, ambulance, buurtbewoners; ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld.

de-brand

De pijn … onbeschrijflijk!

Een jonge blonde vrouw, in haar roze ochtendjas, zei gelukkig direct dat ze nog binnen waren. Ik zeg gelukkig, omdat ik ze anders was gaan lopen zoeken. Nu kon ik bij ze blijven. De grond sloeg onder mijn voeten vandaan, toen ik de pijn voelde die mijn ouders moesten hebben gevoeld in de verzengende vlammenzee. Ik weet nog dat ik op de grond terecht kwam. Huilend als een hond die keihard geslagen was.

Maar voor emoties was geen plek. Ik had de zware taak om mijn man, broers en zussen te bellen met het gruwelijke nieuws.

Geen plek voor paniek, want zij moesten op een veilige manier naar de Gruttostraat komen. De boodschap die ik bracht was helder en hard: het huis staat in brand en pa en ma zijn nog binnen.

Ze zijn dood!

De maanden die volgden voelen aan als een film. Een film waar het scenario gaandeweg geschreven wordt. Het open einde is nog niet bekend.

De moeilijkheid is dat we zeker weten dat het brandstichting is. Dat pa en ma vermoord zijn. Juridisch is het echter moeilijk te bewijzen.

Het politieonderzoek is wel nog steeds gaande; het forensisch bewijs wordt minutieus onderzocht en er is een beloning uitgeloofd van 15.000 euro voor de gouden tip. Dagelijks zijn het openbaar ministerie en rechercheurs bezig om de waarheid boven water te krijgen. Daarom wil ik jullie nogmaals vragen om terug te denken aan de dagen rond de brand. Of je iemand hebt zien posten. Of dat iemand in de buurt rondliep die je daarvoor nog nooit gezien had.

Ook al verloopt het onderzoek moeizaam, ik blijf hoop houden en vechten voor gerechtigheid.

Mijn eigen gevecht is echter nooit hard geweest. Mijn gevecht heb ik gestreden met positiviteit en samenwerking. Voor woede, haat en wrok is geen plek in mijn leven. Dat gun ik de dader niet, maar vooral mezelf niet. Ik wil niet verteerd worden. Niet meegesleurd in negatieve gedachten zoals de dader. Ik laat hem het geluk in mijn leven niet ontnemen.

Laat het licht stralen!

Die tekst met een uitgestoken hand hing achter de vitrage bij de voordeur. Als het ware had de dader kunnen kiezen om de uitgestoken hand aan te pakken. De dader had kunnen kiezen om zijn haat te laten varen. De dader had mijn ouders een waardig einde kunnen laten hebben op de tijd die God gekozen zou hebben.

Maar om met mijn moeders woorden te spreken. Misschien vond God het tijd dat ze ‘naar huis’ kwamen. Dat mijn vader en moeder in die wereld een warm nest wachtte. Eentje zonder de haat van de dader. Opgewacht door dierbaren die al heengegaan zijn.

Hellevoetsluis verhardt, heb ik het afgelopen jaar veel gehoord, na de andere moorden. Op twee jonge Antilliaanse mannen en een jonge vrouw die in de zorg werkte. Hartverscheurend!

Nee. Hellevoetsluis verhardt niet. De mensen in de samenleving verharden. Gunnen een ander steeds minder. Zetten zichzelf op nummer 1 zonder aan anderen te denken. Mijn oudste zussen zijn vandaag in Drenthe voor het plaatsen van een gedenkplaat in De Muur tegen Geweld. Want niet alleen in Hellevoetsluis verhardt de samenleving zich. De meeste moorden zijn op weerloze mensen die onschuldig zijn.

Toch wil ik jullie vragen om uit de negatieve tunnelvisie te stappen, hoe moeilijk dat soms kan zijn

Als je op een laan rijdt met veel bomen, dan lijkt het alsof je in een tunnel rijdt. Je ziet geen uitweg. Maar ga je langzamer rijden of sta je stil en kijk je naar links of rechts, dan zie je de weilanden. Je ziet de open ruimte. Een mooie wereld die voor je ligt.

Zo is het ook met mensen. Ik heb zoveel liefde mogen ontvangen, zelfs van mensen die mij helemaal niet kennen. Dat ze meeleven met ons en dat mijn ouders zelfs een plekje in hun hart hebben gekregen. Ik wil dat we daarnaar kijken. Naar die mensen die ons gelukkig maken. Naar de warmte die we zelf kunnen bieden aan anderen als tegenhanger van negativiteit.

Pa en ma ... altijd in mijn gedachten!

Pa en ma … altijd in mijn gedachten!

Mijn vader, pragmaticus en Hellevoeter in hart en nieren, zou willen dat we naar Hellevoet kijken zoals hij het zag. Een mooie plek om te wonen. Te genieten van de omgeving en bootjes kijken bij de vuurtoren. Hij hield van dit stadje. De vele filmpjes in huis zijn met hem meegegaan, zodat hij – waar hij ook is – er van kan genieten. Zoals hij ons van zijn opnames liet genieten.

Mijn moeder, een bijzonder lieve vrouw, zou willen dat ik haar boodschap laat horen. Laat het licht stralen! Ik schenk jullie haar kracht, liefde en licht zoals zij mij gegeven heeft om afgelopen jaar niet verteerd te worden door haat. Mijn vader gaf mij zijn positiviteit, optimisme en humor.

Wij, samen, kunnen de wereld maken of breken. Mijn boodschap is:

Klaar staan voor anderen, bewust van onze omgeving, een knuffel of schouder om op uit te huilen. Dan kunnen we de hele wereld aan!

Bedankt dat jullie zo meeleven en wilden komen om hier met ons, samen, de tegels tegen zinloos geweld te onthullen.

Want zinloos was het zeker!

Margaret

Bijeenkomst Gruttostraat 14:

  • 11.00 uur:  speech burgemeester Milène Junius
  • 11.10 uur:  speech Rianne Lampers
  • 11.20 uur:  speech Margaret Lampers
  • 11.30 uur:  muziekkeuze Rob Lampers:  Pink Floyd    Wish you were here
  • 11.30 uur:  plaatsen tegels tegen zinloos geweld door Lino en Rob Lampers
  • 11.40 uur:  afsluiting burgemeester Milène Junius
  • 11.45 uur:  gelegenheid plaatsen bloem

Op deze plek stond vijftig jaar lang een huis – Rianne Lampers – 1e speech

Herdenking 20 mei met onthulling tegels – Margaret Lampers – 2e speech

 

Geen tranen zonder verdriet

20-05-2016 | 20-01-2017

Tijd voor bezinning
Tijd voor bezieling

Tijd voor overwinning
Tijd voor vernieling

Tijd voor woorden
Tijd voor daden

Tijd voor moorden
Tijd voor verraden

Geen gevecht zonder strijd
Geen strijd zonder bloedvergieten
Geen bloedvergieten zonder tranen
Geen tranen zonder verdriet
Geen verdriet zonder lief te hebben gehad

Hier moeten we iets aan doen!

A.u.b. zoveel mogelijk delen!!

Weet je … moet ik nou boos worden of net als een groot deel van de Nederlanders … een gelaten houding aannemen van:
“Ach, het zal wel loslopen allemaal”.

Vanmorgen las ik een onderzoek van Trouw op NU.nl. Een klein deel heb ik hieronder opgeschreven:

“De bereidheid om aangifte te doen nam mogelijk ook af omdat er vaak weinig mee wordt gedaan. Van de 960.000 misdrijven nam de politie er uiteindelijk 412.000 in behandeling. 177.000 daarvan sloten zonder verdachte. Het OM bekeek vervolgens 225.000 dossiers, waarvan 37.000 eindigden zonder dat eventuele verdachten voor de rechter verschenen.”

SCHRIKBAREND!!

Maar dan hoor je mensen zeggen … Ach, het zal allemaal wel loslopen! Het is niet zo erg. Dat willen WIJ toch.
Moet je kijken in Syrië of Amerika … daar is het pas erg!

Nee mensen, in Nederland is het net zo erg!

Tegen die mensen wil ik zeggen:
WAT ALS JIJ JE EIGEN OUDERS VERKOOLD TERUG KRIJGT?
Wat als jij maanden moet vechten om het onder de aandacht te krijgen en houden op zoek naar antwoorden?
Wat als jij onderdeel wordt van statistieken?

Families moeten hemel en aarde bewegen om de moord op hun geliefde(n) voor de rechter te krijgen. Die willen allemaal meewerken om de daders te pakken.
En geloof me, er zijn meer onschuldigen die vermoord worden dan dat er liquidaties in het criminele circuit zijn.

Intussen zijn wij als familie al maanden in het ongewisse over de gruwelijke dood van mijn ouders door een allesverwoestende brand. Een verdachte is nog niet eens aangeklaagd!

De verdachte, van de brandstichtingen bij mijn broer en mijzelf, zit doodleuk te wachten in de PI, beroept zich op zijn zwijgrecht en is nog steeds niet verhoord.
Zijn advocaat is vaak in geen velden of wegen te bekennen.

Hoe kan het dat iemand 7 maanden niet of nauwelijks verhoord wordt?
Hoe kan het dat een verdachte niets hoeft te zeggen?
Hoe kan iemand zolang in de PI zitten en niets zeggen?

Ik wil niet dat iemand onschuldig achter de tralies zit! Zeker niet.
Sterker nog … als ik onschuldig ben, dan wil ik elke minuut van de dag met iedereen praten om ervoor te zorgen dat ik word vrijgelaten, omdat ik het niet gedaan heb.

Ik houd het liever bij de feiten in plaats van statistieken.

FEIT bij mijn broer:
Brandstichting voordeur van het woonhuis.
Rookmelders gaan af, zijn hele huis vol rook, hij springt uit bed, ziet op de overloop dat de vitrage in brand staat, het behang en de schrootjes vatten al vlam.
Hij rent de trap af, naar de keuken, bij de deur blust hij de brand met emmers water.
De politie komt kijken, constateert brandstichting, zegt hem aangifte te doen en daarmee is de kous af.
CASE CLOSED!

FEIT bij mijn broer:
Brandstichting in de schuur.
Buren alarmeren hem en de brandweer die de zaak komt blussen. De brand is duidelijk aangestoken.
De politie komt kijken, constateert brandstichting, zegt hem aangifte te doen en daarmee is wederom de kous af.
AANGIFTE DOEN BLIJKT MOEIZAAM.

FEIT bij mijn ouders:
Het huis van onze ouders gaat in vlammen op. De brand is zichtbaar begonnen bij de voordeur. Tot de grond toe afgebrand. Het stroperige onderzoek loopt nog steeds. Intussen al 7 maanden!!
BEWIJS BLIJKT ZEER MOEIZAAM.

FEIT bij mijzelf:
Poging tot brandstichting. Heel de voorkant van ONS huis zit onder de brandversneller, brandsporen op kozijnen, deur en deurpost. Meeste sporen bij de brievenbus (die wij uit voorzorg hadden dichtgemaakt, omdat ik de boel niet vertrouwde).
POLITIE LIJKT NU WEL GEALARMEERD.

Dit alles binnen 1 MAAND TIJD van 28 april tot 24 mei 2016.

Bij mij rijst de vraag:
Hoeveel zware misdaad wordt er eigenlijk opgelost?
Moorden, zware mishandeling, beroving.

Ik weet niet wat jij ervan vindt, maar ik vind het ongehoord!

Jij kan het volgende onschuldige slachtoffer zijn … besef dat goed.

Wil je een reactie plaatsen? Houd het netjes.
Met schelden, vloeken en tieren lossen we geen problemen op. Wel met constructieve samenwerking.

A.u.b. zoveel mogelijk delen om bewustwording onder de bevolking te krijgen dat iedereen slachtoffer kan worden van een geweldsmisdrijf en dat daders er nog mee weg kunnen komen ook.

Jou achterlatend in angst, boosheid, gefrustreerdheid … en alle andere emoties die door je lijf gieren.

Is jou iets soortgelijks overkomen?? Stuur me een PB.
Hier moeten we iets aan doen.

Dagje SBS6

Afgelopen week zijn we, mijn zus Rianne en ik, bij SBS6 geweest voor een kijkje achter de schermen van Hart van Nederland, waar we heel warm werden ontvangen door zowel de redactieleden als de presentatoren van die dag.

collage-hvn

Hart van Nederland: Ilse, Evelien en Selma

Ilse van Wingerden heeft ons een rondleiding gegeven en later schoof Irene Jansen aan. We hebben het over de documentaire gehad, de reis naar Suriname waar we de as uit gaan strooien van mijn ouders en een stuk gekeken van de beelden die zijn opgenomen. De warmte die we van hen ontvangen is overweldigend en daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

Gek dat je naar jezelf zit te kijken. Naar wat we allemaal hebben meegemaakt de afgelopen 4 maanden sinds onze saaie werkelijkheid een bizarre thriller werd.

Delen van onze eigen interviews bij Hart van Nederland, de puinhopen van de Gruttostraat (waar nu niets meer van te zien is sinds de afgebrande resten zijn opgeruimd), de leegte en de tranen.

Eén van de redenen waarom we meewerken aan een documentaire over deze periode is omdat mijn ouders dit niet verdiend hebben, maar ook de mensen om hen heen niet. De buurvrouw die voorgoed uit haar huis moest en de praatjes mist die ze dagelijks had met mijn ouders; een groot deel van de aangetaste spullen konden niet mee naar haar nieuwe huis. De buurvrouw van 2 huizen verderop die nog dagelijks geconfronteerd wordt met de nasleep. Mijn moeders vriendinnen, die haar brieven en telefoontjes moeten missen. Dit gaat zoveel verder dan het verdriet dat we allemaal hebben om mijn ouders.

De andere reden is om mensen deelgenoot te maken. Mijn ouders een gezicht te geven. Te laten zien dat ze nog volop in het leven stonden, ook al waren ze op leeftijd. Dat het niet alleen maar een berichtje in de krant is of de verwoestende beelden van de brand. Ze hebben niet alleen het leven gelaten, maar hun hele levenswerk is verwoest. Er blijven slechts herinneringen over en die proberen we met deze documentaire levend te maken.

Daarnaast ben ik een idealist.

Omdat ik hoop dat mensen in gaan zien dat we elkaar nodig hebben in een samenleving als deze. Dat we samen problemen moeten oplossen die ontstaan. Dat we elkaar in de ogen kunnen kijken en zeggen: ik heb je nodig!

Want wij hebben mensen nodig die ons kunnen helpen om de waarheid te achterhalen wat er die nacht gebeurd is. Dat we er een stempel op kunnen drukken:

… Brand … Dood … Dood door schuld … Vermoord …

Tot nu is het … zij zijn er niet meer!

Voel je vrij om een reactie te plaatsen <3.

© 2021 Margaret Lampers

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑