Margaret Lampers

Droom je leven, leef je droom!

Tag: suriname

Oudjaarsdag

Laatste dag van het jaar. De shit laten we achter in 2016, de mooie dingen verwelkomen we.
Wat het nieuwe jaar brengt, weten we nog niet.

Wat ik wel weet is dat je zelf je mate van geluk bepaalt. Dat je zelf de regie en de keuze hebt hoe je met shit omgaat.

Humor, optimisme, positiviteit en liefde is voor mij een bewuste keuze. Dat heeft me het afgelopen jaar geweldig geholpen naast alle lieve mensen om me heen.

Pa en ma ... altijd in mijn gedachten!

Pa en ma … altijd in mijn gedachten!

Dankbaar sluit ik het jaar af met de wetenschap dat mijn ouders nog nooit zo trots op me zijn geweest als dit jaar. Voor hun dood waren ze dat al door de stappen die ik zette. Ik koester de mooie gesprekken van begin dit jaar met m’n moeder over Suriname en de slavernij.
De stille momenten met m’n vader, op de bank zijn filmpjes kijkend.
De dood heeft ons gezin niet ontwricht, maar dichter bij elkaar gebracht. Ook daar ben ik dankbaar voor.

2017:
Mijn missie is dat minder vrouwen slachtoffer worden van stalking. Dat er daardoor geen doden meer vallen!
Plus, ik zet mijn ervaringen in om een verschil te maken hoe je om kunt gaan met zulke heftige situaties als welke wij nog dagelijks meemaken. Hoe je het hoofd boven water houdt met een lach en een traan en werkt aan oplossingen in plaats van je te richten op de problemen.

Dan is het afgelopen jaar niet voor niets geweest.

Overpeinzing

Hoe dubbel is het.

voetsporen

In de voetsporen

Op reis naar mijn roots, mijn vader en moeder mee in de koffer. Het grootste ‘stoffelijke’ deel blijft in Nederland, net als hun leven samen dat voor het grootste deel in Hellevoetsluis lag. Een klein deel, ter grootte van het hart, gaat naar Suriname waar we hen laten vermengen met moeder aarde.

Terug in de tijd, ver voor de geboorte van mijn moeder. Naar de plantage waar mijn voormoeder terecht is gekomen. Verkocht, verhandeld, verscheept, geketend, misbruikt tot vee gedegradeerd. Hoe intens zal het zijn om de lucht in te ademen? De verzengende hitte voelen op mijn huid. Het zweet dat in mijn ogen zal prikken, in straaltjes over mijn rug zal lopen. Hoe zwaar moet het werken zijn geweest in barre omstandigheden? Om te zorgen voor goedkope koffiebonen en suiker voor overzeese gebieden.

Zal ik hetzelfde terugkomen? Of zal mijn leven voorgoed veranderd zijn?

Eén ding weet ik zeker: dit jaar zal een diepe, emotionele indruk achter laten voor de rest van mijn leven, waarvan ik nu al weet dat haat en liefde, verloren en gevonden, hand in hand gaan. Al verlies je het ene en geeft het je ontzettend veel verdriet, gelijkertijd vind je het andere dat je kracht en warmte geeft.

Zo dubbel kan het zijn.

 

 

© 2023 Margaret Lampers

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑